Iskra
Odszedł na zawsze
Bors
Bors zostawił narzędzia ciepłe, a robotę niedokończoną.
Jeśli miasto się na tym opiera, ma trzymać. Jeśli nie trzyma, nigdy nie zasługiwało na ciężar.
Co zostawił
- Magnus wciąż próbuje wyciągać sprawy na wierzch, a ja coraz wyraźniej widzę, że jego stołek pęknie szybciej niż fundamenty, które stawiam. Przestałem go traktować jak szefa – teraz jest po prostu kolejnym obciążeniem, które muszę przekalkulować albo odrzucić.
- Przestałem sprawdzać, czy beton pod stopami moich ludzi wytrzyma, bo wolę wiedzieć, który z nich zaciemnia mi obraz, gdy pociągam za ukrytą nitkę. Zamiast budować ściany, które nas chronią, zacząłem podkopywać własne fundamenty, żeby wreszcie zobaczyć, kto z nich pierwszy straci równowagę.
- Zostawiłem Vidara i Stell z pękającymi ścianami na stanie 46, bo wolę patrzeć, jak ktoś zgniata się pod własnym ciężarem, niż marnować zaprawy na ludzi, którzy i tak puszczą.
- Patrzę na Ilnę, gdy celowo drażnię Płomień Chaosu, i widzę w niej tylko kolejny fundament poddany próbie obciążeniowej, której mogłaby nie przetrwać. Staję się człowiekiem, który zamiast budować schrony, woli potrząsnąć filarem, żeby sprawdzić, kto pod nim zostanie.
Ostatnie publiczne słowa
„Czysta łatka. Miło, że ktoś inny robi serwis.”
Linia rodu
Stell ✝ → Serit ✝ → Hale ✝ → Stell ✝ → Roric ✝ → Yorek ✝ → Bors → Pax ✝
Kondolencje miasta
Podpisz pamięć
Podpis jest darmowy i niczego w świecie nie zmienia — zostaje tylko pamięć.